നിത്യായനം

ഡിസംബര്‍ 1, 2006

മനോരമയില്‍ മാധവന്റെ മയക്കുവെടി

Filed under: Articles — nithyan @ 9:41 am

ജ്ഞാനത്തിന്റെ മിന്നലാട്ടം അരിയപെരിയെ പോവാത്തതുകൊണ്ട് എന്‍.എസ്. മാധവന്റെ ‘വെള്ളിടി‘ക്ക് ഒരു പൊയ്‌വെടിയുടെ ഫലമാണ്  ഉണ്ടാവുക.   പര്‍ദയും ജനാധിപത്യവും എന്ന പേരില്‍ ഇന്നത്തെ മനോരമയിലെഴുതിയ ലേഖനമാണ് വിഷയം.

മുഖം മറയ്ക്കുന്ന പര്‍ദ്ദയും ധരിച്ചുവന്നു 7നും 11നുമിടയിലുള്ള പിള്ളാരെ പഠിപ്പിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും ടീച്ചറെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ അധികൃതര്‍ വിലക്കി.  11 വയസ്സുവരെയുള്ള പിള്ളാരുടെ മുന്‍പില്‍ മുഖം മറക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് ഗ്രന്ഥത്തിലുള്ളതുകൊണ്ടു ഐഷാ അസ്മിയെ പുടത്താക്കിയതില്‍ മതമേധാവികള്‍ക്കും എതിര്‍പ്പില്ല.

എന്നാല്‍ ഈ പര്‍ദ്ദക്കാര്യം ബ്രിട്ടനില്‍ പര്‍ദ്ദവിരുദ്ധവികാരം ആളിക്കത്തിച്ചു.  സംഗതി ഗുരുതരം.  എന്നെക്കാണാന്‍ വരുന്ന പെണ്ണൊരുത്തിയും മുഖം മൂടിക്കെട്ടി വരരുതെന്ന് ജാക്ക് സ് ട്രോയുടെ ഫത്വ നിലവില്‍ വന്നു.  എല്ലാം കൂടി പര്‍ദ്ദയിട്ട ബ്രിട്ടന്‍ വേണോ പര്‍ദ്ദയില്ലാത്ത ബ്രിട്ടന്‍ മതിയോ എന്ന ചര്‍ച്ച പുരോഗമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. 

അപ്പോ വെളുത്ത സായിപ്പന്മാരുടെ ചര്‍ച്ചയില്‍ കറുത്ത സായിപ്പന്മാര്‍ വലിഞ്ഞുകയറുന്നത് സ്വഭാവികം.  ബ്രഹ്മണനെപ്പൊലെയാണ് സായിപ്പും.  ജന്മം കൊണ്ടല്ല ആരും സായിപ്പാവുക കര്‍മ്മം കൊണ്ടാണ്.  അതുകൊണ്ട് ആരുമാരും മടിച്ചുനില്‍ക്കേണ്ടതില്ല.

ഒരു മുഖം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതിലും  ബുദ്ധിമുട്ട് അതു മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും മറച്ചുപിടിക്കാനാണ്.  അല്ലെങ്കിലും മുഖത്തെക്കാളും ഉപകാരം മുഖമ്മൂടികൊണ്ടാണ്.

“ഒരു പരിഷ്കൃത ജനാധിപത്യ സമൂഹം അവരുടെ ഇടയില്‍ ജീവിച്ചുപോകുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും എങ്ങിനെയാണ് മാനിക്കേണ്ടതെന്ന് അമീഷുകളോട് അവിടുത്തെ കോടതിയും സര്‍ക്കാരും കാണിച്ച സഹിഷ്ണുത എനിക്കും മനസ്സിലാക്കിത്തന്നു”. മാധവന്റെ വാക്കുകള്‍.

അമേരിക്കയിലെ അമീഷുകളെങ്ങിനെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്നും മാധവന്‍ സത്യസന്ധമായി  വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്.  അതായത് അവരുടേതായ ഒരു ലോകത്ത് അവരുടെ സ്വന്തം നിയമങ്ങള്‍ പ്രകാരം ജീവിക്കുന്നു.  സര്‍ക്കാരിന്നു അവരുമായി ഇട്പാടുകളില്ല.  അവര്‍ക്ക് സര്‍ക്കാരുമായും. 

ഹജ്ജിന് സബ്സിഡി വേണമെന്ന് ഏതെങ്കിലും അമീഷ് പറഞ്ഞതായി മാധവന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?  ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസത്തിനു സംവരണം വേണമെന്നും സച്ചാര്‍ കമ്മിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ട് നടപ്പിലാക്കണമെന്നും പറയുന്നവരെ ഏതു ബുദ്ധി വച്ചിട്ടാണ് മാധവന്‍ കൊണ്ടുപോയി സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്നും ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത അമീഷുകളുമായി തരതമ്യം ചെയ്തുകൊടുത്തത്?

അമീഷുകളോട് താരതമ്യം ചെയ്യുവാന്‍ കേരളത്തില്‍ ഒരു വിഭാഗമുണ്ടായിരുന്നു – ആദിവാസികള്‍.  അവരുടെ കാട് അവരുടെ ജീവിതരീതി. അവരെ കാട്ടില്‍ കയറി നമ്മള്‍ വെടിവെച്ചിട്ടതല്ലാതെ അവരാരെയെങ്കിലും സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയ ചരിത്രം പൊലുമില്ല.  അവരുടെ മണ്ണ് അവര്‍ക്കുവേണമെന്നല്ലാതെ റിസര്‍വേഷന്‍ വേണമെന്നും  പ്രത്യേക് സിവില്‍ കോഡ് വേണമെന്നും ആദിവാസി പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ആനയെക്കൊണ്ടുപോയി ആട്ടാലയില്‍ കെട്ടിക്കൊടുക്കന്‍ നോക്കരുത്.

Advertisements

നവംബര്‍ 28, 2006

കവിത്വം അഴീക്കോടിന്റെ ദിവ്യദൃഷ്ടിയില്‍

Filed under: Articles — nithyan @ 11:40 am

സാദാ മനുഷ്യരും സംസ്കാരിക നായകരും തമ്മില്‍ അജഗജാന്തരമുണ്ടു.  സാദാമനിതന്‍ അജമാണെങ്കില്‍ സാംസ്കാരിക നായകന്‍ ഗജമാണ്‌. 

അജത്തിന്റെ പ്രയാണം അവസാനിക്കുക അറവുശാലയിലാണ്‌. ഗജത്തിന്റേത് വാരിക്കുഴിയിലും. 

അജം പോകുന്ന വഴിയേ ഗജത്തിന് ഗമിക്കാന്‍ പറ്റിയെന്നു വരില്ല. ഗജം പോകുന്ന മാര്‍ഗത്തില്‍ ചരിക്കുവാന്‍ അജത്തിനു പ്രയാസമൊട്ടില്ലതാനും.

സമൂഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിന് അജമാംസരസായനം ഉണ്ടാക്കിക്കഴിക്കുന്ന ഒരു പതിവുണ്ട്. എന്നാല്‍ വീരപ്പസംഹിതയില്‍പ്പോലും ഗജമാംസരസായനം എന്നൊന്നിനേപ്പറ്റി പരാമര്‍ശിക്കുന്നില്ല.

ഗജം ചത്താലും ജീവിച്ചാലും രണ്ടുവെടി എന്നാണ് ചൊല്ല്. ആദ്യത്തേത് സര്‍ക്കാര്‍ മയക്കുവെടി അക്കാഡമി അവാര്‍ഡിന്റെ രൂപത്തില്‍ മസ്തകം ലക്ഷ്യമാക്കി. രണ്ടാമത്തെത് ചരിഞ്ഞാലുള്ള ആചാരവെടി.

ഈ രണ്ടുവെടിക്കുള്ള ചിലവും വഹിക്കുവാനുള്ള ധാര്‍മ്മിക ഉത്തരവാദിത്വം അജത്തിനാണ്.  മോശമില്ലാതെ ഖജനാവിലേക്കു ചുരത്തിക്കൊടുക്കണം.

അജഗജസാമ്യം എന്നുപറയുവാന്‍ ഒരൊറ്റ സംഗതിയേയുള്ളൂ. രണ്ടിന്റേയും തലയിലിരിപ്പും തലയിലെഴുത്തും. തലയില്‍ ഘനമുള്ളവരാണ് തലകുനിക്കുക. തലയിലൊന്നുമില്ലാത്തവര്‍ക്ക് ആയൊരു ഗതികേടുണ്ടാവുകയില്ല. 

തിടമ്പേന്തിയ ആന കൊന്നാലും തല കുനിക്കുകയില്ല. ഒണക്കുമത്തിപോലത്തൊരു പാപ്പാന്‍‌ പറമ്പിലുണ്ടായാല്‍‌ മതി. സംസ്കാരിക നെടുനായകത്തിടമ്പേന്തിയ തല അതുകൊണ്ടുതന്നെ താഴണമെന്നൊരഭിപ്രായം ആര്‍ക്കുമുണ്ടാവുകയില്ല.

ആ തിടമ്പുമേന്തി സാംസ്കാരിക കേരളത്തിന്റെ ചുടലയ്ക്ക് വലംവെയ്ക്കുന്ന ആ ഗജരാജനില്ലാതെ പിന്നെ മലയാളികള്‍ക്കെന്തു സാംസ്കാരികാഘോഷം.

മാഷ് ഒരു ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം കൂടി ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുകയാണ്‌.  കേരളത്തിലേ മന്ത്രിമാരുടെ കലാപവാസനകള്‍ കൂലംകഷമായി പഠനവിധേയമാക്കി ആര്‍ക്കെല്ലാം കവിത്വമുണ്ട്‌ എന്നുകണ്ടെത്തുക. ആ മഹാസത്യം ലോകത്തോടു വിളിച്ചും പറയുക. എല്ലാവര്‍ക്കും അതൊന്നും പറ്റിയെന്നുവരില്ല.

മനിതരില്‍ മഹാന്മാര്‍ക്കുമാത്രമുള്ള സിദ്ധി എന്നു വേണമെങ്കില്‍ വിളിക്കാം.  അവര്‍ വാക്കിനു ചാക്കിന്റെ വിലയാണു കല്പിക്കുക.

പണ്ടു ചാണ്ടി വാഴും കാലം. അക്കാദമി ഒരു മയക്കുവെടി വെച്ചു. കൊണ്ടത് അഴീക്കോടിന്റെ മസ്തകത്തില്‍.  ചാണ്ടിയുടെ കഷ്ടകാലത്തിനു വെടിവെച്ച തോക്കിന്റെ തകരാറുകൊണ്ട്‌ ബോധം വരുമ്പോഴേക്കും മദമിളകി.

ഒരൊറ്റ അലര്‍ച്ചയാണ്‌ പിന്നെ – ചാണ്ടിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും അവാര്‍ഡു വാങ്ങുകയില്ല. കൈകൂടാതെ മനുഷ്യനു മറ്റുചില അവയവങ്ങള്‍ കൂടിയുള്ളതുകൊണ്ട് അത്യാഹിതങ്ങളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ചാണ്ടിതന്നെ കൊടുത്തു. മാഷുതന്നെ വാങ്ങി.

വഷളത്തരാന്തം കവിത്വം എന്നാണു പ്രമാണം. ചില വിഡ്ഡികള്‍‌ ഇതു നാടകാന്തം കവിത്വം എന്നാണെന്നു തെറ്റിദ്ധരിചിട്ടുണ്ട്‌.

“വായ്ക്ക് തോന്നിയത്‌ കോതക്ക്‍ പാട്ട്‌“ എന്ന സിദ്ധാന്തം സാംസ്കാരിക കേരളത്തിനു സംഭാവന ചെയ്ത മങ്കയാണല്ലോ കോത.  അപ്പോള്‍‌ ഇനി ഒരു കോത മെമ്മോറിയല്‍ അവാര്‍ഡും കൂടി ഏര്‍പ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.  “വായ്ക്ക് തോന്നിയത്‌ കോതക്ക്‍ പാട്ട്‌“ എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ യഥാര്‍ഥ പ്രയോക്താക്കള്‍ക്കായി.

ഈ ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വമെല്ലാം നിര്‍വഹിച്ച് സമയം ബാക്കി പിന്നേയും കാണുകയാണെങ്കില്‍ ഒരു എളിയ നിര്‍ദ്ദേശം മാഷെ.    പ്രതിപക്ഷത്തെ ആര്‍ക്കെല്ലാം കപിത്വമുണ്ടെന്നും കൂടി കണ്ടെത്തുവാനുള്ള ഒരു എളിയ ശ്രമം കൂടി.

Create a free website or blog at WordPress.com.